قرمز

ساختِ دست، یعنی نفسِ انسان در هر انحنای فلز جاری است. یعنی هیچ دو قطعه، هرگز همسان نمی‌شوند؛ چون هیچ دو انسانی یکسان نیستند. 

 اینجا، زیورها «ساخته» نمی‌شوند، «متولد» می‌گردند.

امروز، همچون دیروز، آتشِ کوره‌گاه خاموش نمی‌شود. فلز، جاودانه است. اسطوره، زنده است. 

و دستان ما، همانند رودی که به دریا می‌پیوندد، قصه‌ها را از خاطره به ابدیت می‌بافند.

و هر زیور، قاصدی است؛ که خاطرات زمین را به گوش ستارگان می رساند.